Over deze blog

Als kind voelde ik als de aarde onder mij warm was en mij iets wilde vertellen. Ik zei dan dat ik aardstralen voelde. Vanaf het moment dat ik daarmee door mijn grote broer werd gepest, ben ik maar gestopt met het vermelden van de straling die ik voelde. Levendige dromen had ik in die tijd. Vaak vloog ik boven landschappen en zag ik alles als een adelaar. Beelden, geluiden, geuren, kleuren: alles was scherp en helder.

Versluiering

Wanneer komt het moment dat alles versluierd raakt? Dat je niet meer durft te uiten wat je vanuit je binnenwereld ziet? Was het de puberteit waarin ik continue verliefd was? Verliefd op het leven en op alle mensen om mij heen? Ik raakte zoekende naar mijn identiteit. En in plaats van dichterbij, raakte ik door drugs & drank juist ver verwijderd van mijn ware zijn. Ja, misschien is het daar wel gebeurd: de versluiering.

Thuiskomen

Het heeft lang geduurd voor ik weer thuiskwam. Het bestuderen van de yogafilosofie, het beoefenen van yoga en het leren mediteren, brachten mij terug bij mijn ware essentie. Die essentie is dat ik slechts hoef te zijn om te bestaan. De aardkloot waar wij met zijn allen zijn opgestapt om het leven te beleven, kent veel uitdagingen. Vooral ook afleidingen. Ik laat mij voortdurend afleiden. Terwijl ik ervaar dat wanneer ik op mijn yogamat zit te mediteren, in de stilte alle antwoorden te horen zijn.

Liefde

Mijn liefde heeft mij geleerd dat ik ‘mijn verhaal niet ben’. We maken in dit leven zoveel verhalen, maar op het moment dat je aan zo’n verhaal jouw identiteit verleent, raak je van het pad af. Het pad van jouw ware zijn. Dat heb ik geleerd van de jongen die mijn man werd. Hij is mijn koning, mijn Shiva, mijn krijger, en bovenal mijn soulbrother. Op 18.08.18 zeiden wij JA! tegen elkaar, en onderstreepten daarmee onze liefde, ons leven samen en onze eeuwenoude verbinding. Hij gaf mij mijn vleugels terug en sindsdien kan ik ~ en durf ik ~ weer vliegen. De adelaar in mij keerde terug en raakte vrij.

Leven

Tijdens mijn yogastudie had ik het idee dat ik bosfilosoof wilde worden. Alleen maar in stilte leven. In de bossen. Contemplatie. Luisteren naar zielenberichten… Maar ik besef heel goed dat ik niet voor niks hier ben, op de aarde. Om het leven te beleven. Om hier en nu te zijn, met alles wat zich aandient. En ook: om dat uit te dragen. Om het te delen. En om daardoor verbinding te maken met andere zielen, met jou, als jij dit nu leest.

Schrijven

Daarover schrijf ik. Over de voortdurende ambivalentie tussen het LEVEN hier, op aarde & het ZIJN hier, in ons oneindige universum. Waarom vind ik het zo lastig dat met elkaar te verenigen? Het staat immers niet los van elkaar. De verhalen op deze blog gaan over mijn verbinding met het universum, het Oneindige, het Licht, de Bron. Het gaat over de reis die ik maak: hier op aarde en tegelijkertijd door alle tijdlagen heen.

Alledaags dus.
En alle-laags.

Ahé