18.08.18

Met de vrouwen lopen we vanuit het bos de duinen op. Een kale vlakte met hier en daar een boom. Duinen zonder zee nabij. Een prachtplek in Drenthe. Daar waar Martin en ik elkaar in de armen sloten, toen hij afscheid had genomen van zijn eerste liefde en wij elkaar recht in de ogen konden kijken. Op die plek zeggen wij JA! tegen elkaar. Hier vieren wij onze liefde en ons leven samen, met de kinderen die Martin en Kim hier op de aarde brachten. 

Silke heb ik aan mijn rechterhand, Dominique, de dochter van mijn tweelingbroer, aan mijn linkerhand. Mijn moeder dichtbij. We zingen, samen met 35 sisters: 

And may all mothers know that they are loved
And may all sisters know that they are strong
And may all daughters know that they are worthy
That the circle of women may live on…
That the circle of women may live on…

Voor ons uit loopt David, mijn dierbare vriend. Hij heeft een manshoge stok in zijn hand en brengt ons naar de mannen die al eerder het veld betraden. Zij maakten met hun stokken een heilige ruimte voor onze ceremonie. Aan elke staf hangt een wit lint. Daarop hebben de mannen een wens geschreven voor ons beiden. Op het moment dat ik met de vrouwen, mijn sisters, stilsta, zo’n honderd meter voor de groep mannen die nog in de weer lijken met iets, rijst ineens een meterslange paal omhoog met daaraan drie lijnen Tibetaanse vlaggetjes. Waah! Beautiful! Ik roep:

“Wiiiiiiiiihieeeeeeeeeeeuw!!!” 

De mannen staan in een halve cirkel en wachten ons op. Wij zingen. Ik lach. Ik zie mijn aanstaande in het midden van de halve cirkel staan. ‘Hoe heeft hij dit nou weer voor elkaar gekregen?’ Mijn lach wordt groter. Wát een man. Hij weet me altijd te verrassen. Heerlijkheid. De vrouwen maken de cirkel rond en geven de plek kleur door de wensvlaggetjes die we van onze vrienden kregen aan de manshoge palen te verbinden. 

Eer aan onze voorouders

Bert zegt: “Deze palen mag je zien als de staffen van onze voorouders. Elke man die hier staat, heeft aan deze staf zijn generaties verbonden, van zonen, vaders en grootvaders. Jij, Mika, mag de cirkel betreden, tussen de staffen van jullie vaders door.” Links van mij staat de staf van heit, Martins vader die ons een maand geleden verliet en het Licht opzocht. Rechts van mij staat de staf van mijn vader, Jan Henk, die in de cirkel schuin achter Martin staat. Ik betreed de cirkel en ga tegenover mijn liefde staan. Dan zeg ik: “Heel even mijn vader omhelzen hoor.” Martin knikt. Ik loop naar mijn vader en zie zijn tranen. Ik omhels hem. “Dank je voor alles”, fluister ik. “Ik hou van je.” Hij zegt: “Ik wens je veel geluk. Leef je leven. Dat doe je.” 

En met onze lieven en naasten om ons heen, sta ik tegenover de liefde van mijn levens. Miriam, die onze ceremonie leidt, roept eerst de vier windstreken aan. Dan geeft zij ons het woord. “Wie eerst?”, fluister ik. En Martin gebaart: rock-scissor-paper? 😀 Ik heb de steen, hij de schaar en dan kijken we elkaar aan: niet afgesproken wat de winst betekent. Haha! Ik begin en zeg: 

(Lees verder…) 44 Ever



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *